Eskiden okuduğum bazı kitaplara sardım şu sıralar. Yakup Kadri’nin Nur Baba ve Ankara romanlarını tekrar okudum. Osmanlı devletinin kuruluşu esnasında Yeniçeri’lerin inançlarını en yüksek ölçüde tutan Bektaşi tarikatının, 20. Yüzyılda bir tekkesinin çürümüşlüğünün anlattığı bölümler gerçekten sancılandırıyor insanı. Hatayî’nin (Şah İsmail), “Hatayî hal çağında / Hak gönül alçağında / Bin Ka’be’den yeğrektir / Bir gönül al çağında” tarzı şiirlerindeki pırıl pırıl Türkçe mistisizmin yerini artık kösnül ve tahahmmur etmiş (ekşimiş şarap tadında)sözler almıştır. Ankara romanında ise daha devlet kurulurken hayatını ortaya koyan dağ gibi askerler, devlet kurulup akçalı işler dönemi başlayınca, yabancı elçilik davetlerinde komik reveranslarla yabancı madamaların elini öpen, iki büklüm saray dalkavuklarına dönüşmüşlerdir. Buna karşılık aydın kesimden gençliğin ideal bir Türkiye yaratması için çalışan şahsiyetler de çıkmıştır…
